اولین این تغییرات، افزایش حجم خون در بدن می باشد. یکی از علایم افزایش گردش خون می تواند ورم ملایم در بدن شما باشد. از آنجاییکه بدن شما می داند که در هنگام زایمان مقداری خون از دست خواهد داد، شروع به تولید بیشتر خون می کند. برای ایجاد فضای بیشتر به منظور جا دادن این افزایش حجم خون، بدن شما ورم می کند.
اتفاق دیگری که برای بدنتان می افتد، احساس انقباضات غیر منظم که به Braxton Hicks معروف می باشند، است. این انقباضات برای آماده ساختن عضلات رحم بسیار مهم می باشد. عضلات هر چه بیشتر به کار گرفته شوند قوی تر می شوند، این انقباضات نامنظم در واقع ورزشی برای عضلات رحم شما می باشد.
با اینکه برخی از خانم ها Braxton Hicks را همراه با درد تجربه می کنند برای بیشتر خانم ها این انقباضات بدون درد می باشد.
بعضی از خانمها ممکن است ترشحات زرد رنگ غلیظی از سینه هایشان داشته باشند. این در واقع همان آغوز است که اولین غذای نوزاد شما محسوب می شود. در بسیاری از خانمها آغوز پیش از تولد نوزاد شروع به ترشح می کند که نشانه ای از نزدیک شدن زمان زایمان می باشد.
مراحل مختلف زایمان طبیعی:
زایمان برای خانمهایی که برای بار اول مادر می شوند مانند یک معمای پیچیده می ماند. با اینکه از بسیاری جهات واقعاّ زایمان یک معما است ولی از طرف دیگر در بسیاری از جهات خانمها تجربیات یکسانی از زایمان دارند.
چیزی که برای همۀ خانم ها یکسان است مراحل زایمان می باشد. مراحل زایمان را می توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحلۀ اول:
که طولانی ترین مرحلۀ زایمان است و خود به سه فاز زیر تقسیم می شود:
• فاز اولیۀ درد زایمان early labour))
• فاز زایمان فعال (active labour)
• فاز یا مرحلۀ انتقالی
مرحلۀ دوم:
زور زدن و تولد نوزاد
مرحلۀ سوم:
بیرون دادن جفت
مرحلۀ اول:
فاز اولیۀ درد زایمان:
با شروع مرحلۀ زایمان ممکن است با خود فکر کنید آیا واقعاّ زایمان من دارد شروع می شود؟ درد زایمان به صورت انقباضات می باشد. در این فاز انقباضات ملایم هستند و فاصلۀ آنها از یکدیگر 20 دقیقه و یا بیشتر می باشند. به تدریج این فاصلۀ زمانی کمتر شده و به 5 دقیقه می رسد و زمان هر انقباض نیز بیشتر می شود. نکتۀ مهم د راین مرحله این است که آرامش خود را از دست ندهید و سعی کنید امور روزمرۀ خود را به طور عادی سر کنید و اگر در نیمه شب انقباضات شروع شدند سعی کنید دوباره به خواب بروید. به غیر از شرایط خاص، د راین مرحله لازم نیست به بیمارستان بروید. ولی اگر در هفتۀ 37 یا کمتر بارداری خود هستید و این انقباضات را به طور مکرر احساس می کنید حتماّ با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید زیرا ممکن است که شما زایمان زودرس یا پیش از موعد داشته باشید. در این مرحله ممکن است متوجه افزایش ترشحات رحمیتان شوید. این ترشحات ممکن است همراه با خون باشد که به آن شو (shaw) می گویند. با دیدن خون هراس نکنید این کاملاّ عادی است. البته این مقدار خون نباید زیاد باشد در این صورت باید با پزشک یا بیمارستان تماس بگیرید. همچنین اگر کیسۀ آبتان قبل از اینکه انقباضات و درد زایمان زیاد شود، پاره شد نیز حتماّ با پزشک یا مامایتان تماس بگیرید.
فاز اولیۀ درد زایمان وقتی تمام می شود که دهانۀ رحم شما درحدود 4 سانتی متر باز شده باشد.
مدت زمان فاز اولیۀ درد زایمان چقدر است؟
مدت زمان فاز اولیۀ درد زایمان از هر خانم با خانم دیگر متفاوت می باشد. اینکه این مرحله چقدر طول بکشد به نوع دهانۀ رحم شما، تعداد و قدرت انقباضات بستگی دارد. هر چه رحم شما آمادگی بهتری داشته باشد و انقباضات بیشتر و قوی تر ی داشته باشید این زمان کوتاه تر می شود. معمولاّ برای خانم هایی که زایمان اولشان است این زمان تا حدود 8 ساعت طول می کشد. ولی در زایمان های بعدی این زمان به مراتب کوتاه تر می شود.
چند توصیه برای آسان کردن این مرحله:
با شروع شدن انقباضات خونسردی خود را از دست ندهید. با شمارش و یا زمان گرفتن انقباضات خود را درگیر نکنید زیرا که این زمان می تواند بسیار طولانی باشد. در عوض می توانید هر از چند گاه مدت زمانی که هر انقباض طول می کشد را زمان بگیرید تا حدوداّ بدانید چقدر تا نزدیک شدن زایمان باقی مانده است. بدن شما و انقباضاتی که حس می کنید خود به طرز غیر قابل توصیفی، شما را آگاه می کنند که زمان به بیمارستان رفتن کی است.
در این هنگام بسیار مهم است که شما کاملاّ استراحت کنید زیرا که روز ( و یا شب) پر از ماجرایی را در پیش دارید. سعی کنید تا جایی که می توانید آب و یا نوشیدنی های سالم دیگر میل کنید و حتماّ حتماّ مرتب به دستشویی بروید حتی اگر نیاز آن را حس نمی کنید. مثانۀ پر منقبض شدن را برا ی رحمتان مشکل تر می کند و همجنین مثانۀ خالی فضای بیشتری را برای جنین فراهم می کند تا جنین راحت تر بتواند پایین بیاید.
فاز دوم زایمان فعال:
این مرحله در واقع زمان شروع زایمان است . زمان انقباضات به هم نزدیک تر می شوند . در این مرحله دهانۀ رحم سریع تر باز می شود و از حدود 4 به 10 سانتی متر می رسد. در این مرحله فاصلۀ بین انقباضات به 5-4 دقیقه می رسند و هر انقباض در حدود 1 دقیقه طول می کشد. به یاد داشته باشید این 5-4 دقیقه فرصت بسیار خوبی برا ی شماست که استراحت کرده و خود را ریلکس کنید. سعی کنید در این فاصله نوشیدنی بنوشید و یا به دستشویی بروید.
معمولاّ برای اغلب خانم ها این فاز، زمانی است که به بیمارستان می روند. ولی اگر شما قصد ندارید از تجهیزات پزشکی برای تسکین درد استفاده کنید ممکن است بخواهید پس از گذراندن این مرحله به بیمارستان مراجعه کنید. در انتهای این مرحله ممکن است فاصلۀ انقباصات به 2 تا 3 دقیقه برسد هر چند برخی از خانم ها هیچ گاه انقباضات را با فاصلۀ کمتر از 5 دقیقه تجربه نمی کنند.
در انتهای این مرحله ممکن است فرزند شما شروع به پایین آمدن بکند، هر چند برای برخی ممکن است جنین پیش از این مرحله و یا در مرحلۀ بعد شروع به پایین آمدن بکند.

مدت زمان فاز زایمان فعال چقدر است؟
نوع و مدت زمان زایمان می تواند برای هر خانم بسیار متفاوت باشد. ولی به طور متوسط اگر که این اولین زایمان شما باشد، برای باز شدن دهانۀ رحم از 4 به 10 سانتی متر حدود 6 ساعت به طول می انجامد. البته این در صورتی است که شما از اپیدورال یا اوکسیتاسین (Oxytocin) استفاده نکرده باشید. در صورت استفاده ا زاوکسیتاسین این مرحله سریع تر و در صورت استفاده از اپیدورال این مرحله معمولاّ کندتر می شود.
اگر این زایمان اول شما نباشد به احتمال بسیار زیاد این مرحله سریع تر خواهد بود.
چند توصیه برای آسان تر کردن این مرحله:
تمرین درست نفس کشیدن، روشهای تمدد اعصاب، د رحرکت بودن و دریافت ماساژ می توانند بسیار کمک کننده در این مرحله باشند.
می توانید در بین انقباضات و دردهای زایمان در اطراف اطاق راه بروید و در هنگام انقباصات به کسی یا چیزی تکیه دهید. اگر احساس خستگی می کنید، بر روی تختتان به پهلوی چپ دراز بکشید و یا در صورت دسترسی، بر روی صندلی ننویی (Rocking Chair) بنشینید.
بسیاری از خانمها گرفتن دوش آب گرم در این مرحله را بسیار ارامش بخش می دانند. این البته به ترجیح شما بستگی دارد. اگر می خواهید از تجهیزات پزشکی، از قبیل گاز خنده، اپیدورال و یا داروهای مسکن تزریقی برای تسکین درد استفاده کنید در این مرحله باید پزشک یا مامای خود را از تصمیمتان آگاه سازید.
فاز انتقالی:
فاز آخر مرحلۀ اول زایمان زمانی است که دهانۀ رحم به طور کامل که در حدود 10 سانتی متر است، باز می شود. دلیل اینکه این فاز، فاز انتقالی خوانده می شود این است که مرحلۀ اول را به مرحلۀ دوم می پیوندد.
این فاز سخت ترین مرحلۀ زایمان است و اما خبر خوب این است که کوتاه ترین مرحله نیز می باشد. در این مرحله انقباضات شما هر کدام حدود 5/1 دقیقه طول می کشد و فاصلۀ آنها از هم می تواند چیزی بین 2 تا 3 دقیقه باشد. بعضی از خانم ها در این مرحله ممکن است شروع به لرزیدن و یا حتی استفراغ کنند. این امر کاملاّ طبیعی است پس اگر برای شما پیش آمد دست پاچه نشوید.
زمانیکه فاز انتقالی به پایان می رسد و دهانۀ رحم شما به طور کامل باز می شود، فرزند شما ممکن است در حدود لگنتان پایین آمده باشد. به این خاطر ممکن است فشاری بر مقعدتان احساس کنید و احساس کنید که نیاز به مدفوع کردن دارید. بعضی از خانمها در این لحظه تمایل شدیدی به زور زدن پیدا می کنند، پزشک یا مامای شما می تواند به شما راهنمایی دهد که چه زمانی هل بدهید. د راین زمان شما شروع به خونریزی نیز می کنید.
در بعضی از خانمها جنین خیلی زودتر از اینکه مادر دهانۀ رحمش کاملاّ باز شود، پایین می آید و در نتیجه مادر پیش از آنکه زمانش باشد، احساس می کند که نیاز به زور زدن دارد. در حالیکه در برخی از خانمها جنین ممکن است خیلی دیرتر پایین آمده و مادر اصلاّ فشار مقعدی احساس نمی کند. هر خانم و هر زایمان منحصر به خود است و با زایمان دیگر متفاوت می باشد.
اگر شما از اپیدورال استفاده می کنید، بستگی به مقدار دارویی که دریافت می کنید، فشارهای متفاوتی را احساس خواهید کرد.
مدت زمان فاز انتقالی چقدر است؟
این مرحله سریع ترین مرحلۀ زایمان است ولی زمان آن برا ی خانمها می تواند از چندین دقیقه تا چند ساعت فرق کند. اگر که شما قبلاّ زایمان طبیعی داشته اید این زمان برا ی شما احتمال زیاد کم تر خواهد بود.
چند توصیه برای آسان تر کردن این مرحله:
اگر شما برای زایمانتان از اپیدورال استفاده نکنید در این مرحله ممکن است اعتماد به نفس خود را برای توانایی انجام این کار از دست بدهید ولی خبر خوب این است که این مرحله زود می گذرد و شما تا این جا بدون کمک تجهیزات پزشکی پیش آمده اید. سعی کنید تمرکز خود را در هر زمان تنها بر روی انفباضی که حس می کنید بگذارید. در این مرحله است که اطرافیان شما در اطاق زایمان می توانند بسیار کمک کننده باشند. اگر در اطاق زایمان با خود همراه دارید و یا کادر بیمارستان می توانند به شما کمک کنند تا در وضعیتی که برایتان راحت تر است قرار گیرید، با دستمال خنک شده در آب صورتتان را بشورند و یا در بین انقباضات به شما یک جرعه آب بدهد.
مرحلۀ دوم:
زور زدن و تولد نوزاد:
این مرحله معمولا برای بیشتر خانمها بهتر می باشد. زیرا که در مرحلۀ اول زایمان، شما کنترل زیادی بر روند زایمان نداشته و بدن شما بیشتر کار را انجام می دهد. در این مرحله شما می توانید خود به پیشرفت زایمانتان کمک کنید. این مرحله بهترین مرحلۀ زایمان است زیرا که در پایان این مرحله نوزاد نازنینتان را برای اولین بار خواهید دید.
در ابتدای این مرحله انقباضات شما فاصله اشان از هم بیشتر شده و به شما فرصت می دهد که کمی استراحت کنید. بسیاری از خانمها انقباضات در این مرحله را بسیار قابل تحمل تر از فاز زایمان فعال می دانند، در حالی که بعضی از خانمها ایدۀ زور زدن را دوست ندارند.
اگر جنین خیلی پایین در قسمت لگن شما قرار داشته باشد، ممکن است که یک تمایل غیر عادی برای زور زدن در ابتدای این مرحله و یا حتی زودتر داشته باشید. ولی اگر فرزندتان در کانال تولد به اندازۀ کافی پایین نیامده باشد، ممکن است این میل را نداشته باشید. همینطور که رحم شما منقبض می شود به جنین فشار می آورد و او را به سمت کانال تولد هل می دهد. بنابراین اگر همه چیز انشاء الله خوب پیش رود، شما می توانید صبر کنید تا بدنتان این کار را انجام دهد و شما فقط هنگامی زور بزنید که تمایل شدید به این را پیدا می کنید. این تأمل می تواند کمک کند تا در انتهای زایمان کمتر خسته و آشفته شوید. البته اگر از اپیدورال استقاده کنید از آنجاییکه از کمر به پایین احساس بی حسی می کنید ممکن است که کاملا متوجه آنچه که در بدنتان می گذرد نشوید. در این حال حتما باید پزشک یا ماماتان شما را برای اینکه کی زور بزنید راهنمایی کنند.
پایین آمدن جنین ممکن است سریع اتفاق نیفتد و آهسته صورت گیرد، به خصوص اگر زایمان طبیعی اولتان باشد. با هر انقباض نیروی وارد آمده بر جنین از طرف رحم و همچنین از طرف عضلات شکم شما او را پایین و پایین تر به سمت کانال تولد هل می دهد. وقتی که انقباضات تمام می شود و رحم شما به حالت عادی برمی گردد، جنین کمی عقب رانده می شود. این روند مانند دو قدم به جلو و یک قدم به عقب می ماند. در اینجا است که انتخاب وضعیت قرار گرفتن مناسب که برای شما جواب می دهد بسیار مهم است. سعی کنید چندین حالت و وضعیت را امتحان کنید تا موقعیتی را پیدا کنید که در آن راحت تر هستید و به پایین آمدن جنین هم بهتر کمک کند. پس از مدتی Perineum (بافت میان مقعد و واژن) با هر زور زدن شروع به بالا آمدن می کند و هر آن ممکن است سر فرزندتان نمایان شود. این لحظه، لحظۀ بسیار هیجان انگیزی است زیرا که می دانید هر چه زودتر می توانید فرزند دلبندتان را ببینید. ممکن است بخواهید با گرفتن یک آیینه اولین آثار به دنیا آمدن فرزندتان را ببینید. دراین هنگام تمایل به زور زدن بسیار شدیدتر می شود. با هر انقباض قسمت بیشتری از سر نوزاد پیدا می شود. فشاری که سر نوزاد بر Perineum (بافت میان مقعد و واژن) می آورد بسیار شدید است و با کش آمدن پوست آن احساس سوزش شدیدی می کنید. در این مرحله است که بعضی از خانم ها ممکن است دچار پارگی شوند و یا اگر پزشک یا مامای شما حس کند که پوستتان به اندازۀ کافی کش نمی آید با یک قیچی مخصوص در حالی که با اسپری بی حسی اطراف واژن را بی حس میکند، در اطراف Perineum (بافت میان مقعد و واژن)  برش ایجاد کنند تا سر نوزاد راحت تر بیرون آید.
برای جلوگیری از پارگی پزشک یا ماما از شما می خواهند تا آرام تر زور بزنید یا برای چند لحظه از زور زدن خودداری کنید. در این وهله تمایل شما به زور زدن آنقدر زیاد است که ممکن است از شما خواسته شود برای جلوگیری از زور زدن در بین انقباضات شروع به بیرون راندن نفس خود و یا تند نفس کشیدن کنید.
سر فرزندتان به تدریج شروع به بیرون آمدن می کند. به تدریج پیشانی، چشمها، دماغ و دهانش و بالاخره چانه اش بیرون می آید. در این هنگام می توانید در حالتی قرار گیرید که دنیا آمدن فرزندتان را مشاهده کنید. پس از بیرون آمدن کامل سر و صورت نوزاد پزشک یا مامای شما اطراف دهان و بینی او را با ساکشن یا گاز استریل تمیز می کند و با لمس کردن اطراف گردن او اطمینان حاصل می کند تا بند نافش دور گردن او نپیچیده باشد. البته اگر که بند ناف دور گردن نوزاد پیچیده باشد جای نگرانی نیست، پزشک یا ماما آن را از دور گردن باز می کند و یا با گیرۀ مخصوص بسته و می برند. در این هنگام سر نوزاد در حالتی قرار می گیرد تا به بیرون آمدن راحت تر شانه ها کمک کند. با انقباض بعدی و زور زدن شما شانه ها و سپس بدن او بیرون می آید. شنیدن اولین صدای گریۀ نوزادتان پس از تولد، فراموش نشدنی ترین خاطرۀ زندگیتان خواهد بود. اگر همه چیز به طور طبیعی پیش رود نوزاد را پس از بیرون آمدن به روی شکم شما قرار می دهند تا بتوانید او را لمس کرده و ببینید. هنگامی که نوزاد در هوای اتاق قرار گرفت باید گرم نگه داشته شود. ماما یا پرستار شما او را با یک حوله تمیز کرده و داخل یک پتو می پیچانند. با بستن گیره های مخصوص د ردوقسمت بند ناف، بین این دو گیره را می برند. در این زمان شما ممکن است انواع احساسات مختلف از قبیل رضایت مندی، هراس، غرور، ناباوری، هیجان و از همه مهم تر آرامش خیال از اینکه فرزند تان به دنیا آمده و زایمان را پشت سر گذاشته اید را داشته باشید.
با اینکه مطمیناَ بسیار خسته هستید ولی انگار انرژی مضاعفی پیدا کرده اید و به غیر از گذراندن زمان با نوزادتان نمی توانید به چیز دیگری فکر کنید.
مدت زمان مرحلۀ دوم ( زور زدن و تولد) چقدر است؟
کل مدت زمان رحلۀ دوم می تواند از چندین دقیقه تا چند ساعت در خانمهای مختلف تغییر کند. به طور متوسط برای خانمهایی که از اپیدورال استفاده نمی کنند این مرحله برای زایمان اول حدود یک ساعت و برای زایمان های بعدی حدود 20 دقیقه به طول می انجامد. اگر شما از اپیدورال استفاده کنید عموماَ این زمان بیشتر طول می کشد.
مرحلۀ سوم:
بیرون دادن جفت:
پس از چند دقیقه از به دنیا آمدن نوزادتان ، رحم شما دوباره شروع به منقبض شدن می کند. معمولا چند انقباض اول جفت را از دیوارۀ رحم شما جدا می کند. هنگامی که پزشک یا مامای شما آثار جدا شدن جفت از رحم را ببیند از شما می خواهد که برای خروج جفت یک زور کوچک بزنید. معمولا جفت با یک زور بیرون آمده و توام با درد نمی باشد.
مدت زمان مرحلۀ سوم چقدر است؟
مرحلۀ سوم زایمان معمولا چیزی بین 10-5 دقیقه طول می کشد. البته در بعضی از خانم ها می تواند تا نیم ساعت و حتی بیشتر نیز طول داشته باشد.
آیا مرحلۀ دیگری نیز وجود دارد؟
پس از اینکه شما جفت را بیرون دادید، رحمتان باید منقبض و سفت شود طوریکه شما می توانید آن را از روی شکمتان در حدود ناف احساس کنید. پزشک یا مامای شما و پس از پرستار بخش به طور مرتب رحم شما را چک می کند تا اطمینان حاصل کند که همانطور سفت باقی مانده است. در صورتی که رحم شما سفت نباشد، آنرا ماساژ می دهد. سفت ماندن رحم از این جهت حایز اهمیت است که کمک می کند رگهای خونی که در محل اتصال جفت به رحم در دوران بارداری ایجاد شده اند، از دیوارۀ رحم جدا شده و بیرون بیایند. اگر رحم شما درست منقبض نشود این رگها شروع به خونریزی داخلی می کنند.
اگر شما تصمیم دارید خودتان به نوزادتان شیر دهید، از همین الان بهتر است شروع کنید. هر چند که بسیاری از نوزادان بلافاله پس از تولد تمایلی به شیر خوردن ندارند ولی برای عادت دادن او به سینه مفید است که دهانش را نزدیک به شینه تان قرار دهید. بیشتر نوزادان بالاخره پس از چند ساعت شروع به گرفتن و مکیدن سینۀ مادر می کنند. این که از همان ابتدا شروع به شیر دادن به نوزادتان کنید هم برای شما و هم برای او بسیار رضایت بخش است. علاوه بر آن بر اثر ترشح شیر در بدنتان هورمون آکسی توسین (Oxytocin) که همان هورمونی است که باعث انقباضات در هنگام زایمان می شود، تولید می شود که به جمع شدن و ماندن رحم کمک می کند. اگر که شما نخواهید به نوزادتان شیر دهید یا رحم شما به حالت اولش برنگردد در این صورت نیاز است که آکسی توسین (Oxytocin) به شما به صورت آمپول تزریق شود. در این مرحله شما ممکن است انقباضات خفیفی داشته باشید البته به علت اینکه الان همۀ فکر و ذکر شما فقط فرزند عزیزتان است مکن است این انقباضات را حس نکنید. برا یخانمهایی که زایمان اولشان است این انقباضات تا چندین ساعت پس از بیرون دادن جفت ه طول می انجامد. ولی برای خانمهایی که پیشتر زایمان داشته اند این انقباضات می تواند تا چندین روز به طول انجامد. اگر این انقباضات برای شما ناراخت کننده هستند می توانید درخواست مسکن کنید. حتی ممکن است در این مرحله احساس لرز و سرمای شدید داشته باشید که طبیعی است.
برای اطمینان از اینکه در ناحیۀ واژن پارگی رخ نداده است، پرستار یا ماما شما را معاینه می کند. در صورت وجود پارگی یا برش در ناحیۀ رحم (Episiotomy) شما به بخیه نیاز خواهید داشت. در صورت استفاده از اپیدورال، متخصص بیهوشی در این مرحله کاتتر شما را از پشتتان بیرون می آورد. این کار بسیار سریع و بی درد انجام می شود.
اکنون شما و همسرتان می توانید از معجزۀ تولد فرزندتان در کمال آسایش لذت ببرید و تمام درد زایمان را با به آغوش کشیدن او فراموش کنید.
موقعیت های مختلف برای زایمان:
تغییر موعیت دادن و حرکت کردن در هنگام زانمان فواید بسیار دارد. برخی از این فواید همان لحظه برای مادر مشخص است، از قبیل اینکه احساس راحت تری به مادر دست می دهد و میزن درد را کمتر می کند، حواس مادر را از درد کم می کند و همچنین حس کنترل بیشتری به مادر می دهد به خصوص اینکه با همۀ اتفاقاتی که برای شما می افتد ممکن است دستپاچه شوید و یا فکر کنید همه چیز از کنترل شما خارج است. با حرکت کردن و یا تغییر موقعیت می توانید به این احساسات غلبه کنید.
علاوه بر همۀ این فواید برای ملدر، برای جنین و پیشرفت زایمان نیز موقعیت مناسب و در حرکت بودن مهم می باشد. تغییر وضعیت دادن می تواند شکل و اندازۀ دهانۀ رحم ولگن را تغییر داده و کمک کند تا سر نوزاد به سوی موقعیت مطلوب خود در مرحلۀ اول زایمان حرکت کند.
حرکات نوسانی از قبیل راه رفتن، از پله بالا رفتن . تاب دادن بدن به جلو و عقب، بسیار به چرخش و پایین آمدن جنین در مرحلۀ دوم زایمان کمک می کند. حرکت داشتن و در حالت قابم و راست قرار گرفتن به فرکانس، طول مدت و کیفیت انقباضات کمک می کند. همچنین اثر مثبت دیگر در حالت راست قرار داشتن این است که جاذبه به حرکت جنین به سمت پایین کمک می کند. تغییر موقعیت دادن به رساندن اکسیژن به جنین نیر کمک می کند. در صورتی که با خوابیدن بر روی پشتتان ممکن است فشار خونتان پایین بیاید و در نتیجه اکسیژن کمتری به جنین برسد.
تغییر وضعیت می تواند زمان زایمان را نیز کوتاه تر کندف تحقیقات نشان می دهد مدت زمان باز شدن رهانۀ رحم از 3 سانتی متر به 10 سانتی متر در خانمهایی که از موقعیت خوابیده به پشت به حالت نشسته، و از حالت نشسته به حالت ایستاده تغییر وضعیت می دهند %50 کمتر از خانمهایی است که فقط به پشت دراز می کشند.
حالتهای پیشنهاد شده برای مرحلۀ اول زایمان:
• استراحت کردن:
برای استراحت کردن می توانید موقعیت های زیر را امتحان کنید:
در حالی که بین زانوهایتان برای راحتی بیشتر متکا قرار می دهید، به پهلو دراز بکشید.
حالت نیمه نشسته، نیمه خوابیده روی تخت یا کاناپه و یا د رحالتی که به همسرتان تکیه می دهید.
حالت نشسته در حالی که یک پایتان بالا باشد. حالت های نامتقارن کمک می کند تا شکل دهانۀ رحم تغییر کرده و از یک سمت بزرگتر شود. این امر کمک می کند تا جنین هنگام دنیا آمدن بهترین موقعیت را پیدا کند.
• حرکات نوسانی:
حرکات نوسانی و تاب مانند در مرحلۀ اول زایمان بسیار مفید می باشند. این حرکات به منظم شدن تنفس شما کمک می کند و باعث می شود شما کنترل بهتری بر بدن خود داشته باشید.
بر روی راکینگ چیر تاب خوردن
بر روی توپ مخصوص حرکت کردن
به جلو و عقب تاب خوردن
به طرفین تاب خوردن
• فعال بودن:
فعالیتهایی از قبیل راه رفتن، از پله بالا و پایین رفتن و حرکات کششی همه در مرحلۀ اول زایمان بسیار کمک می کنند. این فعالیتها به چرخیدن و پایین آمدن جنین کمک می کند. البته در ابتدای زایمان خود را با راه رفتن زیاد خسته نکنید. راه رفتن در مرحلۀ انتقالی از مرحلۀ اول به مرحلۀ دوم که فرزندتان تا اندازهای پایین آمده که به دهانۀ رحم فشار می آورد بسیار مؤثر است.
خیز زدن
بالا و پایین رفتن از پله
حرکات کششی
• موقعیت مناسب برای خانمهای با کمر درد: حالت های پیشنهادی در صورت کمر درد، انقباضات نامنظم و یا طولانی شدن مرحلۀ اول در زیر خلاصه شده است:
- خم شدن به جلو:
بسیاری از خانمها به خصوص آنهایی که از درد کمر رنج می برند ترجیح می دهند تا در هنگام انقباضات به سمت جلو خم شوند و این کار آنها را آرام تر می کند.
با پاهایتان در طرفین صندلی به پشتی آن تکیه دهید
در حال ایستاده به یک میز تکیه دهید
به پشتی تخت بیمارستان تکیه دهیدد
- حالت زانو زدن:
حالت چهار دست و پا
زانو زدن به صندلی
تکیه به توپ زایمان
حالت سجدهه
حالتهای پیشنهاد شده برای مرحلۀ دوم زایمان:
وضعیت های ایده آل برای مرحلۀ دوم زایمان آنهایی هستند که به باز کردن دهانۀ رحم تا حد امکان کمک کنند، یک مسیر مناسب را برای پایین آمدن جنین و عبور از کانال تولد (Birth Canal) فراهم کند، از نیروی جاذبۀ زمین برای پایین آمدن جنین کمک بگیرد و همچنین به مادر احساس راحتی و کنترل بیشتری دهد.
در ابتدا سعی کنید یک حالت را برای چندین انقباض امتحان کنید. اگر این حالت برای شما راحت بود، در همان حالت باقی بمانید. در غیر این صورت در بین انقباضات تغییر وضعیت دهید. ممکن است ماما یا پزشک شما درست پیش ازدنیا آمدن فرزندتان از شما بخواهد در وضعیت خاصی قرار گیرید.
حالت های استاندارد
این حالت ها، آن هایی هستند که بیشتر پزشکان زنان عادت دارند کودک را به این روش به دنیا آورند. به احتمال زیاد اگر شما فیلم آموزشی در مورد زایمان دیده باشید نیز در این حالت بوده است.
- حالت نیمه نشسته در حالیکه به تکیه گاه نرمی تکیه می دهید و زانوهایتان را در دستانتان می گیرید. در هنگام انقباضات می توانید زانوهایتان را به سمت شانه هایتان هل دهید. این حالت متعارف ترین حالت در بیمارستان ها می باشد. از فواید آن این است که کمی از جاذبۀ زمین برای پایین آمدن جنین کمک می گیرید همچنین شما احساس کنترل کافی بر بدنتان دارید. از طرف دیگر پزشک یا مامای شما دسترسی و دید مناسب به کانال تولد دارد.
- به پهلو دراز کشیدن. در این حالت در حالیکه پشتتان قوس دارد یکی از پاهایتان می تواند توسط همراهتان گرفته شود. در این حالت با اینکه جاذبۀ کمکی نمی کند ولی اگر مرحلۀ دوم زایمانتان سریع باشد، این حالت می تواند برای مادر بسیار راحت باشد.
• حالت زانو زدن:
اگر شما به غیر از مسکن از وسیلۀ دیگری برای تسکین درد استفاده نکرده باشید، این موقعیت ها می- تواند بسیار کمک کنند. در صورت استفاده از اپیدورال قرار گرفتن در این موقعیت خود می تواند کار مشکلی باشد. زیرا که شما باید از کسی کمک بگیرید تا کاتتر، سرم و کابل های مانیتور را از جلوی دست و پای شما دور نگه دارد. اگر از اپیدورال استفاده می کنید پیش از قرار گرفتن در حالت زانو زدن ، از پزشک یا مامای خود بپرسید. زیرا شما برای برقراری تعادلتان ممکن است نیاز به کمک داشته باشید.
زانو زدن در حالیکه دستانتان را بر روی تخت تکیه دهید و پاهایتان را به راحتی از هم دیگر فاصله داشته باشد. این حالت کمک می کند تا از پارگی ناخواسته هنگام زایمان جلوگیری شود. همچنین برای شما می تواند راحت باشد.
حالت چهار دست و پا در حالیکه پشتتان را به سمت بیرون قوس می دهید. این حالت اگر که کمر درد دارید، فرزندتان بزرگتر از حد معمول است و یا اگر جنین به سمت پشت باشد بسیار مناسب است. بسیاری از مادران این وضعیت را بسیار راحت می دانند.
حالتهای ایستاده یا چمباده زدن:
این وضعیت ها در صورتی که شما از اپیدورال استفاده می کنید، مناسب نمی باشد. زیرا که معمولا در این صورت نمی توانید از تخت بلند شوید.
حالت نشسته، این وضعیت مانند نشستن بر روی توالت فرنگی است و بریا این منظور می توانید از فریم یک صندلی که نشیمن گاهش برداشته شده و یا چهار پایه های مخصوص زایمان استفاده کنید.ابته برای برقراری تعادلتان حتما به کمک همراهتان نیاز دارید. این موقعیت کمک می کند تا دهانۀ رحم بهتر باز شده و از جاذبۀ زمین به بهترین نحو استفاده می شود.